Jóhannes flytur til Reykjavíkur og snýr sér alfarið að ritstörfum. Barnabækurnar Jólin koma og Ömmusögur koma út og hann lýkur þjóðvísunni með Samt mun ég vaka (1935). Það harðnar á dalnum og ljóðin með. Nýr tónn er sleginn og byltingin á næsta leyti. Hart er í heimi (1937) og ljóð um söguhetjur Íslands: Hrímhvíta móðir (1939) koma út og eftir dvöl hans uppi á öræfum kemur út kvæðabókin Eilífðar smáblóm (1940). Á þessum árum yrkir hann Land míns föður, hátíðarljóðið í tilefni af stofnun lýðveldis á Íslandi og hlýtur fyrir verðlaun og lof.