F. 30. október 1901 – D. 27. janúar 1990

Ljóðabréf til Aðalsteins Eiríkssonar 60 ára
30. okt.1961

Já – allt fer það svona á sama veg,
þó síst ætti því að flíka
að þú ert ástfanginn eins og ég
og orðinn sextugur líka.

Um ýmsa launfundi enginn veit
- en ósköp fannst manni gaman
að skreppa með upp í Mosfellssveit
og mega pukra þar saman.

Þú veist um lögmálið, vinur kær,
þó vart því stundum ég eiri:
að óminnið færist æ því nær
sem ár okkar verði fleiri.

Ég vona samt að ég eldist ei
svo illa í þessum heimi,
þó veikur sé andinn og holdið hey,
að hjarta þínu ég gleymi.

Ég man þau kynni, ég man þá tíð,
ég man þig búinn til varnar
við hlið mér þegar ég háði stríð
við helvítis kerlingarnar.

Þá súgaði oft um svip og rödd,
þá svall þér íslenskur móður.
- Ef einhver vera var illa stödd,
þá átti hún þig að bróður.

En ef þér veitist sú auðnugjöf
í ellinni – að skreppa héðan
um sumarmálin suður um höf,
þá sé ég um Veigu á meðan.

Ef leitar hinsvegar lundin glúp
að ljúfum dögum og heiðum,
þá siglum við út á sextugt djúp
og seli og hnísur veiðum.

Og ef okkur hrekur amaský
frá æfintýrunum glöðum,
þá gerum við bara gott úr því
og gistum á Kinnarstöðum.

Og þannig líður hin tæpa tíð
- við tökum brýnu á kveldin
og þreytum svolítið sálarstríð
og sendum þá sprek á eldinn.

Að morgni erum við aðrir menn,
því allt er að hlýna og lægja:
þó situr eitthvað í svipnum enn
- en svo förum við að hlæja.

Já, heldur betur það hlægir mann
að horfa á þig svona ungan
og beinvaxinn eins og askinn þann
sem aldrei bognar við þungann.

Og víst er að Hróðný virðist oft
fá vængi sem lítt ég þekki
og hverfa út í hið hreina loft,
en hvert – það veit ég nú ekki.

En nú er það okkar beggja bæn
að björt verði öll þín saga
og barnabörnin og grösin græn
þig gleðji um sólríka daga.