Ingiríður Hansína Hansdóttir
Hróðnýjarstöðum í Dölum

F. 20. febrúar 1864 – D. 18. desember 1938.

I.
Andar um óskareit
úrsvalur blær.
Dapur í dimmri sveit
drúpir þinn bær.
Horfið er hjartaskjól,
- hljóð urðu þessi jól:
heimilis hnigin sól,
hugljúf og kær.

Minningin björt og blíð
blasir þó við,
- minning um manndómsstríð
makans við hlið,
minning um milda önd,
móðurlæeg vonalönd,
ástríka hjálparhönd,
hógværð og frið.

Hugar við himin þinn
hvergi bar ský.
Áttræði elskhuginn,
- einherji á ný, -
veit, að þín æskuást
aldrei til dauðans brást;
æ hennar sólskin sást
svip þínum í.

Áttræður elskhuginn,
ylhýr á brá,
breiðir nú söknuð sinn
sæng þína á,
bindur í bænarós
bros þitt og æfihrós,
hugar síns lætur ljós
loga þér hjá.

Berast um bæinn þinn
bernskunnar ljóð,
- streymir hér út og inn
ástúð þín hljóð.
Oss er í hjarta heitt,
- huggum oss þó við eitt:
hold þitt var hrjáð og þreytt,
- hvíld er því góð.

II.
Ertu sofnuð, elsku móðir,
- auðn og rökkur „heims um ból”?
Kemur æskan aldrei framar,
- aldrei framar mömmu jól?
Er það hjarta um eilífð brostið,
er af ljósi gaf oss mestr?
Eru nú þau augu slokknuð,
er oss fylgdu lengst og best?

Kaldur gustur sárrar sorgar
súgar nú um hópinn þinn:
Það er sárt að koma – koma
og kveðja þig í hinsta sinn,
einnig sárt að sitja í fjarska
og senda tregans andvarp heim.
Þó er fólgið eilíft yndi
undir niðri í harmi þeim.

Börn, er sína móður missa,
mæna fyrst á dauðans sigð.
Samt vér ættum síst að gráta
svona helga móðurtryggð.
Væri ekki betra að blessa
brjóstið mædda, er friðinn hlaut,
syngja og þakka í ljúfu ljóði
lífsins sigra í gleði og þraut?

Innsti hugur, hjartans móðir,
hefir aldrei fengið mál.
Börn þín innar gráti og gleði
gull þitt vernda í hljóðri sál,
því af lífsins góðu gjöfum,
- gildir jafnt um kóng sem þræl, -
ein var best: að eiga móður.
Elsku móðir! Vertu sæl!

Einar Þorkelsson
frá Hróðnýjarstöðum í Laxárdal

F. 20. apríl 1858 – D. 7. febrúar 1958

Dalirnir signa háran höld,
hulin er snævi jörðin köld,
drúpa nú þögul þorrakvöld
- þau eru að kveðja heila öld.

Styrkur var þessi stofn og beinn,
stóð þar fastur og viljahreinn,
stundum með öðrum, stundum einn,
stríðið hið innra vissi ei neinn.

Heilagar moldir heimaranns
hlógu við augum þessa manns
- eftir stendur nú óðal hans,
arfur og saga fullhugans.

Löng var með sanni sókn og vörn,
sigrar tengdir við konu og börn,
lengi hugarins hvíti örn
hélt í við tímans þungu kvörn.

Þakkir vorar skal helga hér
hendinni er aldrei dró af sér
- starf það sem grómlaust unnið er
ávöxt hjá næstu kynslóð ber.

Í voru hjarta stofninn stár
styrkur og beinn, þótt sé hann nár:
gróa þar hundrað gjöful ár,
græn er þar jörð og himinn blár.

Það sem oss hefur dýrast dreymt
deyr ekki, heldur verður geymt;
eigi skal harma, engu er gleymt
- allt mun að lokum verða heimt.