F. 29. maí 1890 – D. 24. september 1981

Ljóðabréf
í gamni og alvöru
til Guðbrands frá Sólheimum

Kæri frændi af fornum Þrændum kominn
minn var skændur þanki og þur
þegar þú sprændir sjötugur.

Nú er hreint og næstum beint mitt sinni
betra seint en aldrei er
-en skal reynt að bjarga sér.

Þú ert allur orðinn kall að vísu
-samt er varla þrotinn þinn
þúsund fjalla hljómurinn.

Er ég minnist okkar kynna, vinur,
alltaf finn ég þelið þitt
þræði spinna um hjarta mitt.

Þú varst glaður, þú varst maður reifur
-draums síns stað og stundu á
stefndir hvað sem dundi á.

Eggjar tróðstu, innri hlóðstu vígi,
djúpan óðstu Íslandssnjó
-aldrei stóðstu hokinn þó.

Oft var fátt um auðsins dráttu fína
en hversu smátt sem happ þú hlaust
hlóstu dátt og fölskvalaust.

Lífsins gróður gaf þér sjóðinn besta
örugg stóð sem almættið
elskan góða þér við hlið.

Silkiþiljan sú mér ylja náði
-hana gilja gerðir þú
(góður vilji ei stoðar nú).

Um það fikt má eitt í dikti segja.
Fljóðsins þykkt varð þumg um sinn
þú fékkst gikt í mjóhrygginn.

Börnin fluttu fjöll með puttum smáum,
ósköp stutt sér tylltu á tá
trítluðu, duttu, flugust á.

Þá var sæla og söngvagæla í ranni
öllum hælið opið var
enginn skæla mátti þar.

Þannig heið en harðsótt leið þín æfi,
fórnarmeiður fagur varð
fyllti breiðan ættargarð.

Þess ég óska að áfram þrjóskan herði
allt þitt brjósk og beinasnarl
-blessuð gróskan vermi karl.

Lifðu á rjóma og líka blóma úr úr eggi
dalaljóminn lýsi þér
lands á sómann vísi þér.

Hljóttu þökk frá heldur frökkum drjóla
sem að skökkum skáldajó
skellir á stökk um vísnamó.

Kipptu í lokk á ljúfu okkar beggja
láttu fokka fyrir oss
fremur þokkalegan koss.

Berðu þínum börnum mína kveðju
-allt mun hlýna og yngja sig
ef þau skína í kringum þig.

Höfuðból í heimum sólarinnar
sé þitt skjól og heimahlað
-hætt skal góli upp á það.