F. 5. mars 1876 – D. 14. júlí 1968

Þorleifs ríma Erlendssonar.

Ort í tilefni af sjötugsafmæli hans.

Þegar ég sé hann Þorleif minn,
þá er eins og himinninn
beri allan blámann sinn
beina leið í hjartað inn.

Hæpið er að hitta þann
heimslystugan yngismann,
söngvaglaðan, sjötugan
sem er skemmtilegri en hann.

Þjóðlegt var á þeirri tíð,
þegar hann sat og reykti í gríð,
andríkur með augu blíð,
en þó til í hógvært stríð.

Stýrimannaskólans skar
skein sem höll við lygnan mar,
þegar afturenda þar
að oss sneru nunnurnar.

Kippir fóru um Þorleif þá,
- þó varð honum sjaldan á
út um ljórans gler að gá,
- glotti og þóttist ekkert sjá.

Alltaf reis hans eðla dyggð
upp á móti heimsins fryggð:
kenndi hann þef af kvennabyggð,
kom að honum nokkur styggð.

Til að hita hold og blóð
honum fannst – og við það stóð –
jafnast á við jagsöm fljóð
Jarðlangsstaðamoldin góð.

Íslendingur inn í bein,
ást hann batt við þúfu og stein.
Eins og ljósið lund hans skein,
laus við þetta rauða mein.

Þankinn, sem ei þekkti svik,
þurfti ekki að nota prik,
- þar var hvorki hop né hik,
heldur beint og einfalt strik.

Hirt ei skal um horfin tvenn:
hvort hann notar skrokkinn enn
eða bara andann senn,
- ekki deyja svona menn.

Hvort sem verður, ósk mín er,
eins og líka vera ber,
hrein og einlæg: Heill sé þér,
höfðingi sem skemmtir mér!