F. 3. júlí 1899 – D. 3. janúar 1996

Ólafur Pálsson sextugur

Fegins urðu fundir
þá er fyrst við hittumst
ungir á einu hausti:
annar kom úr vestri,
en úr austri hinn
-tókst þar tryggð með áttum.

Bjartur kom að austan,
blakkur að vestan,
léku sefum saman:
komst þú sem bjarmi
af Kötluloga
yfir myrkvið minn.

Hlógu þér í augum
heiðar sýnir,
blá ljós í brjósti
-sá ég þar fornan
sveitunga minn:
ítran Ólaf pá.

Gengum við glaðir
til gamanmála
margan dýran dag:
ljúfur varstu og heitur,
þá er Lofn kynti
undir æskudraumum.

Allt man ég enn,
þótt ár hafi grafið
víkur milli vina:
aldrei mér gleymist
ástúð þín
og hennar sem þá söng.

Óðum dofnar ilmur
okkar beggja
-bjartur jafnt sem blakkur
svo í austri
sem í vestri
fær hinn fölva lit.

Svífum þó sextugir
svo sem forðum
skæran vorsins veg:
tak í hönd mína,
hugumkæri,
og gakk með mér á glóðum.

Hvísla vil ég hlýtt
í hlust þína:
lifðu í sama ljósi
og þá er sólharpan
signdi tónum
okkar hjörtu ung.