F. 15. mars 1889 – D. 19. desember 1989

Eyjólfs-bragur í Sólheimum

70 ára, 15. mars 1959

Ó hve hollvættirnar hlógu
þegar Herrann seint á góu
var í skáldaskapi frjóu
og skóp þig, Eyjólfur.

Þá var betri landsins líðan
þá skein ljós um geiminn víðan
en það er nú all-langt síðan
þú ert orðinn sjötugur.

Þannig veikjast blómin vallar
-æ, við erum orðnir kallar:
það er illt um bjargir allar
og oft er góan köld.

Mér er horfin hreysti að framan,
-en það hefði verið gaman
að mega svalla saman
og syngja hátt í kvöld.

Því þó þú sért skakkur skröggur
ertu skrattans ári snöggur,
- það er ennþá í þér töggur
ef þú eignast brennivín.

Oft í heimsins hornaskvoli
ertu hrekkjóttur sem foli,
- þá er hafnað víli og voli
og valið hraustlegt grín.

Oft þá vilja frúrnar fá þig
eins og fjallahryssur dá þig
og sækja ólmar á þig
í allri sinni dýrð.

Því hvern ham sem helst ég bý þér
og hvernig sem ég sný þér
það er einhver spenna í þér
sem ekki verður skýrð.

Æ, ég man þá miklu daga:
það var mögnuð Íslandssaga
þegar umdi aldýr baga
á okkar þeysireið.

Þú á fákinn farnað spenntir
og flenntir allt og glenntir
og öllum hömlum hentir
í hund og kött um leið.

Og er gneistar hrukku úr grjóti
flaug þitt gneistaregn á móti:
eitt eldsnöggt orð kom róti
á allan þennan heim.

Okkar land varð stærra og stærra
okkar stríð varð smærra og smærra
okkar loft varð hærra og hærra
á heilladögum þeim.

Og við börðum utan bæinn
og við buðum góðan daginn
og svo hófstu hetjubraginn
uns húsin skulfu af þrá.

Þegar karlar kverkar mýktu
þegar kerlingarnar skríktu
hinir réttu straumar ríktu
frá rasi niðrí tá.

En þér glottið lék um granir
þegar gæsir þóttust svanir
og þær hristu hræsnisfanir
gegn hlátri fátæks manns.

Og þá ýfðist ennisrúnin
og þá yggldist sneglibrúnin
ef þeir stóru hreyfðu húninn
á hurðu andskotans.

En þú varst nú líka ljúfur
eins og lamb við steina og þúfur,
- hver bjartur blóðbergsskúfur
sem bróður leit á þig.

Og er Sólheimarnir sungu
sína sálma á eigin tungu
þú varst einn af þessum ungu
sem aldrei láta sig.

Og nú bið ég hilmi hæða
þann er hverja und má græða
þér á góðri elli að gæða
minn gamli frændi og vin.

Og hans kærleiksfaðmur fríður
verði fljót á miðjar síður
þegar heim til hans þú ríður
við himneskt aftanskin.

Syngist 15. mars 1959.
Lag: Þegar hnígur húm að þorra..
Með kærum kveðjum,
Jóhannes úr Kötlum