F. 6. mars 1899 – D. 28. febrúar 1980

Afmælisríma til Jóns Rafnssonar 6. mars 1949

Mansöngur

Þessi ríma birtist í bókinni Rímnavaka eftir Sveinbjörn Beinteinsson á Draghálsi og var gefin út 1959. Þar er einnig ríman Jóhannesarríma Katlaskálds eftir Jón Rafnsson en þeir Jóhannes voru jafnaldrar. Í skjalasafni Jóhannesar eru tvö uppköst af rímunni en ekkert endanlegt handrit.  Það virðist hafa hafnað hjá Sveinbirni og hefur ríman ekki annarsstaðar birst enn í bók hans.

1.
Armi spenna gullhlaðsgrund
garma brenna heitri lund,
barminn kenna á hringahrund,
harmi og penna fleygja um stund.

2.
Sætan teyga Suttungsmjöð,
saman eiga stefin glöð,
leggja mega í Lofnar kvöð,
lótussveiga og ennishlöð.

3.
Slík er okkar aukaþrá
utanflokkamaður þá
sæll á stokknum henni hjá
horfir lokkasafnið á.

RÍMAN

4.
Rekkur heitir Rafnsson Jón,
rauðan skreytir bolsatrón.
Íhaldssveitar svarin flón
segja ´ann eitrað bölvað grjón.

5.
Löngum sá á landi og sjó
logum bláum um sig sló
og frá gráum hrammi hjó
hvergi smáa arðránskló.

6.
Hann ei dauða hræddist þá:
honum sauð og kraumaði á,
þegar auðvaldshræsnin hrá
hugðist snauðan mann að flá.

7.
Augu ljónsins urðu smeyk,
öfugsónsins hrygla veik,
mútuþjónsins þjótta bleik,
þegar Jónsi fór á kreik.

8.
Saup hann hveljur, svöldi blóð,
sviptiéljum lundin hlóð,
ef í Heljar opinn sjóð
átti að selja land og þjóð.

9.
Fjallið gnata gerði bratt,
gífur rata tóku hratt;
margur kratinn fór þá flatt
feigur í matarpottinn datt.

10.
Hreint var valið hugarmið:
hjartakalið þjófalið
svart og galið fékk ei frið.
Félagi Stalín glotti við.

 

11.
Þessi maður meginknár,
mjög svo glaður, alltaf klár,
vopnahraður, hvergi sár,
hefur staðist fimmtíu ár.

12.
Fólkið: krakkar, kerlingar,
karlar skakkir hér og þar,
honum þakka að hann þeim var
hlífðarstakkur þeygi spar.

13.
Aðra hálfa öld hann skal
auðvaldsbjálfum steypa í val,
stinga kálfum krata í mal,
kefla sjálfan Hannibal.