F. 26. júlí 1907 – D. 2. nóvember 1963

Þórsmerkurkveðja til Höskuldar Björnssonar

26. júlí 1957

Til þíns heima, Höskuldur, af háu plani
fjaðralaus á fullu spani
flýg ég eins og rauður hani.

Nú mun drukkið dátt og fast í dagsins ranni
- hossað ofar hverju banni
hálfrar aldar gömlum manni.

Mér er sem ég sjái þig í sælli vímu
líða um við glasaglímu
- gaula síðan þessa rímu.

Líka muntu kunna að kanna kvennablómann.
- Þó stóð tæpt með þjóðarsómann
þegar þú vildir ekki rjómann.

Nú skal eilíft augnaljósið á þig skína.
Mannstu hvernig mærin Stína
mændi inn í sálu þína?

Hló þá mörkin firna fríð og fræg í ritum,
þögnin brann í þúsund litum,
þægan ilminn lagði að vitum.

Enginn reitur unaðslegri enn er skaptur:
hjartað styrkir henmnar kraftur
- hún vill fá þig til sín aftur.

Sendi hún því vísu vona vini sínum
- veit að dögg í dropum fínum
dettur oft úr pensli þínum.

Hér er einnig hrund í ætt við huldudróttir
sem þú heim í húmi sóttir
Hróðný nokkur Einarsdóttir.

Sú í draumi höndum hlýtt um háls þér vefur
- afmælis í gjöf þér gefur
gullkórónu er þú sefur.

Fimmtugum þér færa skyldi fagurt minni
- mun þó jafnan mér í sinni
myndin gleggst af konu þinni.

Hana á reiki um hljóðan skóg ég helst vil muna
þar sem felur bláleit buna,
blessaða elsku kerlinguna.

Áhyggjurnar að henni nú eflaust hrúgast:
kringum þig hún þarf að snúast
- því er ei við góðu að búast.

Koss ég henni sendi samt með sólskinsþræði.
Við erum ósköp indæl bæði
- okkur vantar bara næði.

Síðast bið ég sigurglaðan sólnastýri
að uppljóma þitt æfintýri,
ástarklessuþundur dýri.

Láti hann þig leiftra, sindra, loga og bála,
er við kúnst þú kýst að rjála:
krota, rissa, teikna og mála.

Geri ´ann þig að gömlum og þó góðum hjassa,
uppblásnum af æskugassa
- ætti mörkin þá að passa.

Þess að lendir þú svo undir þeirra möttlum
sem eru ekki í öðrum pjötlum
óskar Jóhannes úr Kötlum.